Volksraadpleging over wijziging EU-Verdrag over "Europees Monetair Fonds" !

Ondersteun de actie door een gift op de rekening : 734- 02 56 290-25 (Iban- BE70 7340 2562 9025 - swifft/BIC :KREDBe BB)

Euroverdrag lijkt vergiftigd kerstcadeau voor Di Rupo

Uit De Tijd 21 december. p. 9

Herziening grondwet of financieringswet nodig Communautaire heibel onvermijdelijk

De onderhandelingen over het nieuwe euroverdrag dreigen voor premier Elio Di Rupo een vergiftigd kerstgeschenk te worden. Niet alleen perkt dat verdrag de autonomie over de federale begroting en dus het beleid de komende jaren in, het zal gegarandeerd ook tot communautaire heibel leiden. Want de zeer strenge begrotingsregels moeten worden nageleefd door alle overheden, ook de Waalse en de Brusselse, en dat vergt duidelijke afspraken.

Op de Europese top van 9 december beslisten de 17 eurolanden en negen andere te praten over een verdrag voor een 'versterkte economische unie'. Enkel de Britten doen niet mee. De 26 landen beloven daarin te streven naar een begroting in evenwicht of een begroting met een overschot, alsook de schuld onder 60 procent van het bruto binnenlands product te houden.

CORRECTIE

De 26 landen beloven die 'gouden regel' in hun grondwet of basiswetgeving in te schrijven zodat die wettelijk bindend wordt. Bovendien moet elk land een correctiemechanisme opzetten. Als het land afwijkt van het uitgezette begrotingspad, treedt dat correctiemechanisme automatisch in werking en moet een programma worden voorgelegd om die afwijking binnen de kortste keren ongedaan te maken.

Om zo'n correctiemechanisme op poten te zetten, zijn er voor België maar twee opties: een wijziging van de grondwet of een herziening van de bijzondere financieringswet die de geldstromen regelt tussen het federale niveau en de gewesten en gemeenschappen.

Beide opties liggen communautair en politiek bijzonder gevoelig en dreigen een zware discussie te worden. Nu al zijn er grote spanningen tussen Vlaanderen en de overige regio's. Vlaanderen heeft immers een begroting in evenwicht, Brussel en Wallonië nog lang niet. En Vlaanderen wil geen overschotten boeken om de putten van andere regio's te dichten.

Dezelfde communautaire geldkwestie bemoeilijkt ook de discussie over het nieuwe Belgische stabiliteitsprogramma. Over de doelstellingen voor de federale begroting is er al een akkoord, maar het is nog niet duidelijk hoe groot de inspanning zal zijn van de regio's en de lokale overheden (gemeenten en provincies). Het is ook de bedoeling dat Vlaande- ren, Brussel en Wallonië afspreken wie welk deel van de inspanning voor zijn rekening neemt.

Wellicht is de communautaire draagwijdte van het nieuwe euroverdrag door de regering-Di Rupo nog niet helemaal ingeschat. De principes ervan zijn immers in één nacht onderhandeld.

De tijd dringt voor Di Rupo want de onderhandelingen over het nieuwe euroverdrag moeten eind januari afgerond zijn. De gesprekken zijn gisteren op technisch niveau begonnen. Het is de bedoeling om het nieuwe verdrag op de Europese top begin maart te ondertekenen.

DUITSLAND

De Duitsers voeren ook nu de druk op. Alle landen die het nieuwe verdrag voor een Europees permanent reddingsmechanisme (ESM) tekenen, zullen ook het strakke euroverdrag moeten onderschrijven. Op die manier willen de Duitsers de steun aan noodlijdende eurolanden koppelen aan een strikte begrotingsdiscipline."

Zappen met een vodje papier

Dinsdag 10 januari 2012.

Auteur: FILIP REYNTJENS De Standaard

Haast en spoed is zelden goed, wisten ze in 1831 al. Vandaar artikel 195 in de grondwet, die het snel-snel wijzigen van een wet onmogelijk moet maken. En die schaft de regering nu eventjes af, stelt FILIP REYNTJENS verbaasd vast.

Ik moest even in mijn ogen wrijven toen ik in deze krant las dat de regering van plan is artikel 195 van de grondwet te schrappen ‘voor de duur van deze regeerperiode' (‘Grondwetswijziging om grondwet te kunnen wijzigen' DS 9 januari). De laatste weken hebben we al wat haastwerk gezien maar dit is er vér over. Artikel195, dat al in de grondwet staat sinds 1831, zegt dat een bepaling slechts kan worden herzien na een ingewikkeld proces: het parlement verklaart ze eerst voor herziening vatbaar, en pas na verkiezingen kan het nieuwe parlement de bepaling ook effectief wijzigen. De grondwetgever wilde, precies, haastwerk vermijden en de voorgenomen wijziging aan de wil van de kiezer onderwerpen.

Nu zijn er goede redenen om artikel 195 te herzien. In de praktijk zijn grondwetswijzigingen meestal niet de inzet van verkiezingen, het proces is overmatig stroef, en – voor zover mij bekend – zijn er elders in de wereld geen andere voorbeelden van zulke ingewikkelde procedures. Weliswaar moet een grondwet voldoende beschermd zijn tegen politieke overwegingen op de korte termijn, maar hij moet ook kunnen worden aangepast aan omstandigheden die sneller evolueren dan in de 19de eeuw. Nadat de roerende voorheffing werd behouden op 15 procent voor één uitgifte van staatsbons (daarover zullen we, denk ik, nog wel iets horen van het Grondwettelijk Hof en de Europese Commissie), wil de regering dus nu, voor één keer en voor de duur van de legislatuur die haar nog rest, een artikel van de grondwet opschorten, want daar komt het op neer. Daarna wordt de regeling van artikel 195 terug ingevoerd.

Houvast Dat staat uiteraard haaks op geheel de filosofie van het artikel in kwestie, maar ook op die van een grondwet zelf, die houvast moet bieden voor een periode die langer is dan een halve legislatuur en die precies bescherming wil bieden tegen opportunistische overwegingen van een toevallige meerderheid. Principieel is hetgeen de regering nu wil niet anders dan, ik noem maar iets, het schrappen voor een beperkte periode van artikel 16 van de grondwet, dat het eigendomsrecht beschermt, omdat de regering ‘dringend' een gebouw moet kunnen onteigenen. In een vroeger leven was ik specialist in het grondwettelijk recht, maar ik ben sedert enkele decennia meer bezig met Afrika, en ik herken dit soort dingen dus wel. Leo Tindemans zei ooit dat hij de grondwet niet beschouwde als een ‘vodje papier', maar deze regering denkt daar blijkbaar anders over en volgt liever het voorbeeld van haar Afrikaanse evenknieën. Overigens is haar intentie intern inconsistent. De regering zou immers kunnen voorstellen artikel 195 te herzien, maar dan voorgoed. Zoals gezegd is daar veel voor te zeggen. Maar nu vindt de regering blijkbaar dat die bepaling intrinsiek waardevol is – anders zou ze het wetsartikel nadien niet opnieuw willen invoeren, weliswaar na een kortstondige ‘opschorting' die haar blijkbaar uitkomt. Dat de regering zelfs maar overweegt even met de grondwet te zappen, is de schande voorbij.